Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

"Μονάχα εκείνος πού νίκησε τον θάνατο είναι ό Μόνος Φιλάνθρωπος και όλα τα άλλα είναι άπλες φλυαρίες."


Το χειρότερο πράγμα για τούς ανθρώπους είναι ο θάνατος: το να γίνω λάσπη, να μεταβληθώ σε σκουλήκια, σε πηλό! Αξίζει τάχα να είναι κανείς άνθρωπος; Γιατί να σε αγαπήσω, Θεέ μου, αφού αύριο θα μεταβληθώ σε σκουλήκια και πηλό; Να, όμως, πού ό Κύριος Ιησούς Χριστός σε σώζει από τον θάνατο διά της Αναστάσεως Του, εξασφαλίζει την αιώνιο ζωή για την ψυχή σου και το σώμα, όταν εκείνο θα αναστηθεί λαμπερό και θα ενωθεί με την ψυχή.

Γι' αυτό και ο Κύριος Ιησούς έχει το δικαίωμα να αποκαλείται ό Μόνος Φιλάνθρωπος, ό μόνος από κατασκευής κόσμου μέχρι της Φοβέρας Κρίσεως. Μονάχα εκείνος πού νίκησε τον θάνατο είναι ό Μόνος Φιλάνθρωπος και όλα τα άλλα είναι άπλες φλυαρίες.

Και οι κουλτούρες, οι πολιτισμοί, οι επιστήμες και οι τέχνες; - Τί αστεία πράγματα! Μα τί να την κάνω την τεχνολογία και την επιστήμη όταν με μεταβάλουν σε σκουλήκια και λάσπη;
Εκείνος είναι ό μόνος φιλάνθρωπος, αυτός πού με ελευθερώνει από την αμαρτία, τον θάνατο και τον διάβολο. Γιατί ό διάβολος είναι ό εφευρέτης της αμαρτίας και μαζί μ' αυτήν και του κακού.

Αββά Ιουστίνου Πόποβιτς 

πηγή  /  αντιγραφή

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΙΣΤΑΖΕΙΣ π. Δημήτριος Φορτετσανάκης

                                                             
Αγαπητοί μου αδελφοί και φίλοι.

Χαίρεται.
                                                

Όλα τα Ευαγγελικά αναγνώσματα που ακούγοντε τις Κυριακές του καλοκαιριού, από την Κυριακή των Αγίων Πάντων μέχρι και τα μέσα Σεπτεμβρίου, προέρχονται από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και μας διηγούνται τα θαύματα που τέλεσε ο Κύριος κατά την επίγεια δράση και παρουσία Του. Έχει ορίσει έτσι η Αγία μας Εκκλησία, με σκοπό να μας διδάξει δύο μεγάλες αλήθειες: ότι ο Ιησούς Χριστός είναι όντως ο Υιός του Θεού, και ως Θεός έχει τη δύναμη όχι μόνο να επιτελεί θαύματα αλλά και να μας σώσει από τα δεσμά του θανάτου, και επίσης ότι η Πίστη είναι εκείνο το απαραίτητο στοιχείο για τη ζωή του κάθε χριστιανού, προκειμένου να τελεστεί και αυτό το ελάχιστο -για τα μάτια μερικών- θαύμα της σωτηρίας μας.
Μέσα στο πνεύμα αυτό βρίσκεται και το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα . Μετά από μια μέρα διδαχής του λαού, οι μαθητές του Χριστού μπαίνουν στο πλοίο για να περάσουν την Τιβεριάδα θάλασσα. Ο Ιησούς, μετά την αποχώρηση του πλήθους, ανέβηκε στο βουνό για να προσευχηθεί. Κατά τα ξημερώματα, και ενώ στη λίμνη επικρατούσε θαλασσοταραχή, είδαν οι μαθητές τον Χριστό να έρχεται προς το μέρος τους, περπατώντας πάνω στο νερό. Έντρομοι, επειδή νόμισαν ότι βλέπουν φάντασμα, έβαλαν τις φωνές, Εκείνος όμως τους καθησύχασε λέγοντας: "μη φοβάστε, εγώ είμαι". -"Κύριε", λέει ο Πέτρος, "αν είσαι εσύ, διάταξέ με να έρθω προς Εσένα πάνω στα κύματα". -Έλα, του απαντά ο Χριστός, κι αυτός κατέβηκε από το πλοίο και ήλθε προς τον Κύριο περπατώντας πάνω στα κύματα. Βλέποντας όμως τον άνεμο ισχυρό, φοβήθηκε και άρχισε να βυθίζεται, οπότε φώναξε: "Κύριε, σώσε με!". Ο Ιησούς άπλωσε το χέρι και τον σήκωσε, λέγοντάς του: "ολιγόπιστε, γιατί δίστασες;". Και ανέβηκαν στο πλοίο κι αμέσως κόπασε ο άνεμος, ενώ οι μαθητές Τον προσκύνησαν λέγοντας "αληθινά, είσαι υιός του Θεού". Και αφού πέρασαν τη θάλασσα, ήλθαν στη γη της Γεννησαρέτ.

Αυτά τα δύο σημεία επιβεβαιώνονται και στη σημερινή διήγηση. Οι μαθητές, βλέποντας τον Χριστό να δαμάζει ακόμα και τις δυνάμεις της φύσεως, και μάλιστα με τρόπο πρωτοφανή, αναγνωρίζουν ότι όντως είναι Υιός του Θεού. Ότι δεν επρόκειτο για όραμα ή φαντασία των μαθητών, το αποδεικνύει το παράδειγμα του Πέτρου, που είτε για να επιβεβαιώσει ότι όντως ήταν ο Ιησούς είτε από επιθυμία να Τον μιμηθεί, ζητά και περπατά κι ο ίδιος επάνω στα κύματα.

Ωστόσο, προς στιγμή, βλέποντας τον ισχυρό άνεμο, χάνει για λίγο την Πίστη του. Και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα τον καταποντισμό του. Γιατί ακριβώς το θαύμα, και το κάθε θαύμα, είναι αποτέλεσμα όχι μόνο της επέμβασης του Θεού, αλλά και της δικής μας πίστεως. Γι αυτό και συχνά, όταν επιτελούσε κάποιο θαύμα, ο Χριστός έλεγε "η πίστη σου σε έσωσε" ή "ας γίνει σύμφωνα με την πίστη σου".

Η πίστη όμως αποτελεί κατά κύριο λόγο προσωπική και ελεύθερη επιλογή του ανθρώπου, είναι η υπέρβαση της λογικής και όχι ο παραλογισμός. Στην σημερινή εποχή την οποία ζούμε,  ο άνθρωπος προσπαθεί να υποτάξει τα πάντα στη λογική και στην επιστημονική έρευνα και γνώση, έτσι αποκτά την εντύπωση ότι η πίστη είναι κάτι το αναχρονιστικό, το οποίο αποτελεί εμπόδιο στην πρόοδο και στον πολιτισμό και εδώ πλανάτε. Αγαπητοί μου, χωρίς πίστη ή έστω χώρις αυτοπεποίθηση, κανένα από τα επιτεύγματα του σύγχρονου πολιτισμού μας δεν θα είχε πραγματοποιηθεί, γιατί απλά και αυτή η επιστήμη συχνά εξελίσσεται έχοντας πλήρη επίγνωση ότι προσπαθεί να ψηλαφήσει το άγνωστο και επομένως μη γνωρίζοντας την έκβαση της οποιασδήποτε αναζήτησης. Ακόμα και το πείραμα του Σερν, στα σύνορα Γαλλίας – Ελβετίας, έχει προετοιμαστεί επί πολλές δεκαετίες χωρίς να γνωρίζουν οι επιστήμονες τι αποτέλεσμα θα φέρει, στηριγμένο απλά στην πίστη ή στην ελπίδα ότι θα μας αποκαλύψει τα μυστικά της γένεσης του σύμπαντος.

Η χριστιανική πίστη βέβαια δεν είναι ούτε κάποια αμυδρή ελπίδα, ούτε όμως και άρνηση κάθε ανθρώπινης επιστημονικής γνώσεως. Η χριστιανική πίστη αποτελείται από τη βεβαιότητα για την θεότητα του Ιησού Χριστού και για τα πεπερασμένα όρια του ανθρώπινου νου, που όσα πολλά και αν γνωρίσει ή εξερευνήσει, δεν μπορεί να χωρέσει την άπειρη αγάπη και σοφία του Θεού. Χωρίς αυτή την πίστη, κάθε προσπάθεια του ανθρώπου να ανυψωθεί, περιορίζεται στα πλαίσια της επίγειας ζωής του, ενώ με την πίστη υπερβαίνει τα όρια του υλικού και του εφήμερου και ανυψώνεται πνευματικά με προοπτική την αιωνιότητα, για τον Χριστιανό και ειδικά τον Έλληνα Ορθόδοξο η Ζωή συνεχίζεται και περάν των ορίων του τάφου και το στοίχημα δεν είναι αν υπάρχει άλλη ζωή αυτό είναι δεδομένο, το στοίχημα είναι αν θα ζήσει αυτή τη ζωή για να μπορέσει να ζήσει και στην άλλη Ζωή.

Άνεμοι και τρικυμίες, δοκιμασίες και πειρασμοί πάντα θα υπάρχουν. Και συχνά, ο Πέτρος, θα ολιγοψυχούμε και θα αρχίζουμε να καταποντιζόμαστε. Η σημερινή περικοπή, περίτρανα μας διδάσκει ότι ακόμα και τότε, ο Χριστός βρίσκεται δίπλα μας και μας απλώνει το χέρι. Αρκεί να μη χάσουμε εντελώς την πίστη μας, αρκεί να μην αμφισβητήσουμε ούτε Εκείνον ούτε την παρουσία Του δίπλα μας. Αρκεί να στρέψουμε και πάλι προς Αυτόν το βλέμμα μας και να Του φωνάξουμε: "Κύριε, σώσε με!"

Γόρτυνα 24/08/2013

Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013

Ὅταν ἁμαρτάνει τὸ παιδί;

Τοῦ Γέροντα Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτη 
Τὸ σκοτάδι, ὡς συνέπεια τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου, δὲν βγάζει ποτὲ στὸ φῶς. Τὸ φῶς διαλύει τὸ σκοτάδι, διότι τὸ σκοτάδι εἶναι ἀνυπόστατο, δὲν ἔχει οὐσία. Ὑπάρχει ὅμως μία περίπτωσις τὴν ὁποία πανσόφως ἐκμεταλλεύεται ὁ παντουργὸς Θεὸς γιὰ τὸ καλό μας, βγάζοντας καὶ ἀπὸ τὸ κακὸ καλό, ἀπὸ τὸ σκοτάδι φῶς. Πῶς; Διὰ τῆς μετανοίας. Βλέπω τὴν κακία μου, τὴν ἁμαρτία μου, μετανοῶ, κλαίω, θρηνῶ, ὁδηγοῦμαι στὸν Θεόν, ἀναλαμβάνω τὶς εὐθύνες μου, νήφω, καρτερῶ, καὶ μέσα μου καλλιεργεῖται ὁ καινούργιος ἄνθρωπος ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴν μετάνοια.Ἄρα, τὸ καλὸ δὲν βγαίνει ἀπὸ τὸ κακό, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μετὰνοια, ποὺ εἶναι ἄλλος νοῦς, ὁ νοῦς ποὺ τὸν παρέχει ὁ Θεὸς μέσα στὴν καρδιά.
Ὅταν ἀνησυχῆ, λόγου χάριν, ὁ πατέρας ἢ ἡ μητέρα, ἐπειδὴ ἁμαρτάνει τὸ παιδί, καὶ τὸ κτυπᾶ, ὁπωσδήποτε θὰ βγάλη ἀντίθετο ἀποτέλεσμα. Διότι, ἐὰν τὸ παιδὶ κάνη ἁμαρτίες, σημαίνει ὅτι ζητάει τὴν ἁμαρτία καὶ θὰ τὰ βάλη μὲ σένα, ποὺ γίνεσαι κήρυξ τῆς ἀρετῆς. Καὶ τώρα μὲν φοβᾶται νὰ ἁμαρτήση, ἀλλὰ μόλις ἀπελευθερωθῆ ἀπὸ σένα, θὰ ὁδηγηθῆ ἀμέσως στὸ κακό. Ἡ βία, τὸ κακό, δὲν μπορεῖ νὰ βγάλη καλό.
Πὲς λοιπὸν στὸ παιδάκι σου τὸ καλό, μάθε του τί εἶναι ὁ Θεός. Μίλησέ του ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς δικῆς σου καρδιᾶς, φώτισέ του λίγο τὴν συνείδησι μὲ....
τὴν δική σου λαχτάρα καὶ θεία ἐμπειρία, καὶ μπαίνοντας μέσα του ὁ Θεός, θὰ τὸν ἀγαπήση. Μπορεῖ νὰ βρίζη, μπορεῖ νὰ κάνη ἁμαρτίες, ἀλλὰ ἔχοντας τὰ σπέρματα τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι τόσο ἰσχυρά, ὁ Θεὸς τὰ καλλιεργεῖ καὶ βγαίνει ἡ καινούργια φύτρα, τὸ καινούργιο βλαστάρι, τὸ ὁποῖο δίδει καινούργια ζωή. Αὐτὴ εἶναι ἡ μετάνοια.
Τὸ παιδὶ δηλαδὴ αὐτό, ἐπειδὴ τὸ ἀφήνεις ἐλεύθερο, ἐπειδὴ τὸ σέβεσαι, ἐπειδὴ τοῦ εἶπες τὴν ἀλήθεια, ἐπειδὴ τοῦ ἀπεκάλυψες τί ἔχει ἡ καρδούλα σου καὶ τί κόσμοι ὑπάρχουν μέσα σὲ αὐτήν, λέγει μετά: Μά, τί φρικτὴ ζωὴ ποὺ κάνω!
 Τί εἶναι αὐτὴ ἡ ἁμαρτία! «Ἀναστήσομαι καὶ ἐπιστρέψω εἰς τὸν Πατέρα» (Λουκ. 15, 18). Καὶ ὁ βλαστὸς τῆς μετανοίας βγάζει τὸν καρπὸ τῆς καινῆς ζωῆς. Ἔτσι τὰ καταφέρνει ὁ Θεὸς νὰ βγάζη καὶ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ λύκου τὴν σωτηρία. Ὁ Ἰώβ, ἀπὸ τὴν κατάρα στὴν ὁποία εἶχε πέσει, ἔβγαλε τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ ἀνεκαινίσθη. Ὁ Μωυσῆς ὁ Αἰθίοψ, ἀπὸ τὰ ἐγκλήματα καὶ τὶς ληστεῖες, ἔβγαλε τὴν καινούργια ἀσκητικώτατη ζωὴ καὶ ἔγινε ἀγνώριστος. Δὲν τὸν γνώρισαν κἄν οἱ παλαιοὶ σύντροφοί του καὶ οἱ ἄλλοι ληστὲς· τόσο «ἀνεκαινίσθη ὡς ἀετοῦ ἡ νεότης του» (Ψαλμ. 102, 5), ἔγινε καινούργια ἡ ζωή του.

Ἑπομένως, μποροῦμε νὰ ποῦμε: Ὅποιος εἶναι θυμώδης, ἂς στρέψη ὅλον τὸν θυμό, ὅλη τὴν ἐσωτερικὴ ἔντασί του πρὸς τὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὴν εἰρήνη, πρὸς τὰ σωτήρια λόγια, πρὸς τὸ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με, τὸν ἁμαρτωλόν», χρησιμοποιώντας ὅποιον τρόπο τὸν βοηθεῖ. Κάποιος τὸ ἔλεγε, κτυπώντας τὰ χέρια του.
Τὸν εἶδα καὶ τὸν ρώτησα: Τί κάνεις ἐκεῖ; Καὶ μοῦ ἀπήντησε: Εἶχα μάθει μὲ τὰ μηχανήματα νὰ κουνῶ τὰ χέρια μου καὶ δὲν μπορῶ τώρα νὰ κάνω ἀλλιῶς. Μπράβο, τοῦ λέγω, συγχαρητήρια. Βλέπετε πῶς τὸ κακό, ὁ θόρυβος, ποὺ εἶναι τὸ χειρότερο κακό, μπορεῖ νὰ βγάλη καὶ καλό; Κάποιος θαλασσινὸς τὸ ἔλεγε, ἔχοντας τὴν ἐντύπωσι ὅτι ἔπιανε τὰ κουπιά, γι' αὐτὸ καὶ κουνοῦσε τὰ χέρια του. Πραγματικὰ ἔπιανε τὸ κουπί, τὸν Χριστόν.
Ἄρα, τὸ πᾶν μποροῦμε νὰ χρησιμοποιήσωμε. Ὅ,τι μᾶς δίνει ὁ Θεός, ὅ,τι μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι, ὅ,τι παθαίνομε μέσα μας καὶ γύρω μας, ὅλα εἶναι μεταγωγικὰ πρὸς τὸν Θεόν. Τόσο ἀπέραντη εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Μόνον τὰ ἀποβράσματα τοῦ ἐγώ μας δὲν εἶναι σωτήρια. Αὐτὰ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν Θεόν.

ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ;

paterikiorthodoxia-ti-na-pw-stin-exomologisi
ΤΙ ΝΑ ΠΩ ΣΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ;
τοῦ Μητροπολ. Πισιδίας Σωτηρίου

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ἀκούω ὅτι πρέπει νά ἐξομολογούμαστε. Ἀλλά δέν καταλαβαίνω νά ἔχω κάνει κάποια μεγάλη ἁμαρτία. Τί νά πῶ στήν Ἐξομολόγηση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὑπάρχουν πολλοί ἁπλοί χριστιανοί, πού κάνουν τήν ἴδια ἐρώτηση. Μήπως αὐτό ὀφείλεται στό ὅτι ἀποφεύγουν νά κάνουν αὐτοεξέταση καί μοιάζουν μέ ἐκείνους πού δέν κάνουν ἰατρικές ἐξετάσεις καί νομίζουν ὅτι εἶναι ὑγιεῖς; Καί ξαφνικά παρουσιάζεται μιά θανατηφόρα ἀρρώστια, κάποτε στό τελευταῖο στάδιο, πού ἡ ἰατρική ἐπιστήμη ἀδυνατεῖ πιά νά θεραπεύσει; Ἂν εἶχαν κάνει νωρίτερα τήν διάγνωση, μπορεῖ νά θεραπεύονταν.

. Ἑπομένως ἡ κατά καιρούς προσέλευση στόν Πνευματικό- Ἐξομολόγο εἶναι ἀπό πολλές πλευρές ὠφέλιμη. Γιατί εἶναι ἀδύνατον νά πεῖ κανείς ὅτι δέν ἔχει κάνει στή ζωή του καμία ἁμαρτία! Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς τό λέγει καθαρά: “Ἐάν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν ούκ ἔχομεν, ἑαυτούς πλανῶμεν καί ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν” (Α´ Ἰωάν.α' 8). 

Δέν ὑπῆρξε, δέν ὑπάρχει καί οὔτε θά ὑπάρξει ἄνθρωπος στή γῆ ἀναμάρτητος. Μόνον ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς ἦταν ἀναμάρτητος. Ἑπομένως, καθένας ἔχει συμφέρον, γιά τό δικό του καλό, νά πηγαίνει στόν Πνευματικό, νά τόν βοηθεῖ νά ἀντιληφθεῖ καί ἁμαρτίες πού τυχόν δέν ἤξερε καί νά τίς ἐξομολογεῖται καί αὐτές.

. Στήν προσπάθειά μας νά διαπιστώσουμε τά ἁμαρτήματα στά ὁποῖα εἴμαστε ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πολύ βοηθητικό εἶναι νά μελετᾶμε τίς Δέκα Ἐντολές (Ἔξοδ. κ´1-17) καθώς καί τήν ἐπί τοῦ Ὄρους Ὁμιλία τοῦ Κυρίου μας, μέ τήν ὁποία ἑρμήνευσε τόν Νόμο Του (Ματθ. ε´1 ἕως ζ´27). Βεβαίως, ὅταν καθημερινά μελετοῦμε τήν Ἁγία Γραφή καί προσέχουμε τί ἀπό αὐτά τηροῦμε καί τί ὄχι , θά ἀνακαλύπτουμε ὅλο καί περισσότερα σημεῖα, στά ὁποῖα θά πρέπει νά στρέφουμε τόν πνευματικό μας ἀγώνα.


. Ἕνα σημεῖο πού χρειάζεται προσοχή εἶναι ὅτι, ἁμαρτία δέν εἶναι μόνον ἡ παράβαση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί ἡ ἀποφυγή καλῶν πράξεων, πού θά μπορούσαμε νά κάνουμε καί- γιά κάποιο λόγο- ἀποφύγαμε νά κάνουμε. “Εἰδότι καλόν ποιεῖν καί μή ποιοῦντι, ἁμαρτία αὐτῷ ἐστιν” (Ἰακώβ. δ´17).

. Περιληπτικά θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι πρός τρεῖς κατευθύνσεις χρειάζεται νά στρέφει ὁ χριστιανός τό ἐρευνητικό του βλέμμα:

α) Στίς σχέσεις του πρός τόν Θεόν· Τόν πιστεύει εἰλικρινά; Τόν ἀγαπᾶ ὅσο κανέναν ἄλλον; Τόν ὑπακούει; Προσεύχεται πρός Αὐτόν καθημερινά; Τόν ἐπισκέπτεται τακτικά στόν ἱερόν Ναόν Του, γιά νά τοῦ ἐκφράσει τή λατρεία του κατά τήν Θεία Λειιτουργία; Τηρεῖ τίς Νηστεῖες πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἐκκλησία, ὡς ἔκφραση θυσίας πρός τόν Χριστόν, πού θυσιάστηκε γιά τή σωτηρία του;

β) Στίς σχέσεις του μέ τούς συνανθρώπους του· τούς ἀγαπᾶ ἐμπράκτως; Τούς συγχωρεῖ ἀπό τήν καρδιά του, γιά ὅ,τι κακό τοῦ εἶπαν ἤ τοῦ ἔκαναν; Χαίρεται μέ τή χαρά τους, ή τούς ζηλεύει; Ἐνδιαφέρεται γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους, καθ´ ὅσον εἶναι δυνατόν, ἤ τούς κρίνει καί κατακρίνει;

γ) Στίς σχέσεις του μέ τόν ἑαυτόν του· ἀγωνίζεται νά διατηρεῖ καθαρή τήν ψυχή του καί τό σῶμα του ἀπό ψυχικά καί σαρκικά πάθη, πολλά ἀπό τά ὁποῖα ἀναφέρει ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή του (α´ 24-32) καί πρός Ἐφεσίους (ε´16-21); Ὁπλίζεται μέ τά ὅπλα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού μᾶς συνιστᾶ ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός 
Ἐφεσίους Ἐπιστολή Του (ϛ´10-18); Τρέφεται πνευματικά μέ τήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καθημερινά, καί μέ τήν Μετάληψη τοῦ Ἁγίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ μας, ὅσο συχνότερα μπορεῖ;

. Ἐάν προσέξουμε τά ἀνωτέρω, ἄς μήν ἀνησυχοῦμε. Γιά ἄλλα θέματα θά μᾶς βοηθεῖ ὁ Πνευματικός, μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά τά ἐπισημάνουμε, καί νά καθαριζόμαστε ἀπ´ ὅλα αὐτά.

Κυριακή, 18 Αυγούστου 2013

Η Δύναμη της Ταπείνωσης.

Ένας γέροντας είπε, πως η ταπείνωση είναι ισχυρότερη από κάθε δύναμη. Διηγήθηκε μάλιστα και τούτο:
Δύο επίσκοποι γειτονικών επαρχιών είχαν κάποτε μεταξύ τους κάποια παρεξήγηση. Κι όταν ό ένας πλούσιος και αυταρχικός, ενώ ο άλλος ταπεινός. Ο αυταρχικός ζητούσε να κάνει κακό στον ταπεινό. Το άκουσε αυτός κι έλεγε στους κληρικούς του:
-Θα νικήσουμε, με τη χάρη του Θεού.

-Ποιός μπορεί, δέσποτα, να τον νικήσει αυτόν; του έλεγαν οι κληρικοί.
-Kάνετε υπομονή, παιδιά μου, και θα δείτε το έλεος του Θεού, τους απαντούσε εκείνος.
Περίμενε λοιπόν την κατάλληλη ευκαιρία. Και όταν ο άλλος επίσκοπος είχε πανήγυρη κάποιων αγίων μαρτύρων, πήρε τους κληρικούς του και κίνησε, λέγοντας τους:
-Aκολούθησε με! Kαι ό,τι με βλέπετε να κάνω, αυτό να κάνετε κι εσείς. Και θα τον νικήσουμε!
Καθώς λοιπόν τον ακολουθούσαν, έλεγαν μεταξύ τους:
-Tι πρόκειται να κάνει άραγε;
Φτάνοντας, βρήκαν να γίνεται λιτανεία. Κι ήταν έκει συγκεντρωμένη όλη η πόλη.
Τότε ο επίσκοπος, μαζί με τους κληρικούς του, πέφτει στα πόδια εκείνου του αυταρχικού λέγοντας:
-Συγχώρα μας, δέσποτα, δούλοι σου είμαστε!
Ο άλλος, κατάπληκτος από το γεγονός, συγκινήθηκε γιατί ο Θεός αλλοίωσε την καρδιά του, έπιασε κι αυτός τα πόδια του και του είπε:
-Eσύ είσαι δεσπότης και πατέρα μου!
Από τότε δημιουργήθηκε μεγάλη αγάπη ανάμεσα τους.
Και έλεγε στους κληρικούς του ο ταπεινός επίσκοπος:
-Δεν σας έλεγα, παιδιά μου, ότι θα νικήσουμε με την αγαθότητα του Θεού; Kι εσείς λοιπόν, όταν έχετε έχθρα με κάποιον, το ίδιο να κάνετε, και θα νικάτε με τη χάρη του Kυρίου.

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ευαγγέλιο : Μτ. 14,14-22 Ο ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΟΣ ΑΡΤΟΣ: Η ΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ π.ΓΕΡΑΣΙΜΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ



Ο ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΟΣ ΑΡΤΟΣ: Η ΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ


            Εν ολίγοις


            Ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματα μας αναφέρει η σημερινή διήγηση: Το χορτασμό των πεντακισχιλίων ανθρώπων με πέντε άρτους και δυο ψάρια. Μόλις ο Ιησούς πληροφορήθηκε το θάνατο του Αγ. Ιωάννη του Βαπτιστού αναχώρησε στην έρημο για να φυλάξει τον εαυτό ΤΟΥ για την κατάλληλη ώρα. Οι κάτοικοι όμως των γύρω περιοχών τον ακολούθησαν και βλέποντας το πλήθος του λαού τους ευσπλαγχνίσθηκε και στο χώρο αυτό έκανε το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων.
            Καθώς περνούσε η ώρα οι μαθητές υπενθυμίζουν στον Ιησού, ότι ο τόπος είναι έρημος και δεν υπάρχει δυνατότητα εξευρέσεως τροφίμων. «΄Ερημος ο τόπος έστιν και η ώρα ήδη παρήλθεν. Απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσωσιν εαυτοίς βρώματα». Και ο Χριστός τους λέγει : δώστε τους εσείς να φάνε. Και φέρνουν πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Αυτός στρέφει τα μάτια του στον ουρανό, τα ευλόγησε και τους τα έδωσε να τα μοιράσουν. Το θαύμα είχε γίνει. Οι μαθητές έκπληκτοι βλέπουν ότι έφαγαν όλοι, χόρτασαν και περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια.
            Πολλοί μπορεί να διερωτηθούν: τι νόημα μπορεί να έχει το θαύμα αυτό ή και τα άλλα που αναφέρονται μέσα στα ι. Ευαγγέλια; Έχουν  ήδη περάσει δύο χιλιάδες χρόνια και πλέον μέχρι σήμερα. Το νόημα έχουν στη σημερινή εποχή μας; Αυτό αποτελεί και μία αφορμή πολλοί να μην μελετούν την Αγ. Γραφή, λέγοντας ότι οι διηγήσεις της δεν έχουν κάποιο ενδιαφέρον για την εποχή μας! Βέβαια να δούμε τα πράγματα έτσι απλά οι βιβλικές διηγήσεις πολλές φορές μας αφήνουν αδιάφορους.
Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη μας, ότι όταν μελετούμε την Αγ. Γραφή, δεν το κάνουμε για να δούμε τι έγινε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, αλλά γιατί πιστεύουμε, ότι εμπεριέχει την αποκάλυψη του Θεού η οποία απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών. Η Αγ. Γραφή δεν χάνει ποτέ την αξία της και την επικαιρότητα της, αλλά όσα αναφέρει αποκτούν  νόημα σε κάθε εποχή ανάλογα με τις ανάγκες που κάθε εποχή αντιμετωπίζει. Ο ίδιος Ο Θεός απαντά στα ερωτήματα μας και μας βοηθεί
Να βλέπουμε τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία, με την προϋπόθεση βέβαια ότι έχουμε την ανάλογη διάθεση να τα δούμε.
            Αλλά το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων έχει και άλλες όψεις όπως:
-          Ο Χριστός πριν θαυματουργήσει προσεύχεται στον Πατέρα Του για να δείξει την τέλεια ανθρώπινη φύση Του.
-          Δίνει στους μαθητές του οι ίδιοι να μοιράσουν τους άρτους στο λαό για να θυμούνται το θαύμα και για να μην νομισθεί ότι πρόκειται για κάποια φαντασία. Εξ άλλου τα περισσεύματα των κλασμάτων αποτελούν δείγματα αυτής της αλήθειας.
-          Ακόμα το θαύμα αυτό είναι ένα σύμβολο της Θ. Ευχαριστίας , διότι αυτή είναι ο ουράνιος άρτος για τον άνθρωπο. Ο Κύριος τρέφει το λαό του και την Εκκλησία του με τον Εαυτό του, διότι Αυτός είναι ο ουράνιος και ζωοποιός ΄Αρτος.
-          Υπάρχει και μία άλλη παράμετρος του σημερινού θαύματος που εγγίζει το λεγόμενο κοινωνικό πρόβλημα και τις βιοποριστικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά με τρόπο μαγικό. Πολλοί άνθρωποι της εποχής του Χριστού νόμιζαν ότι κάθε μέρα  θα έκανε ο Χτιστός ένα τέτοιο θαύμα και δεν θα είχαν ανάγκη να εργάζονται.
Ο Χριστός βέβαια δεν περιφρονεί τα υλικά αγαθά, αλλά τα ιεραρχεί. «Ζητείτε πρώτον την βασιλεία του Θεού και ταύτα πάντα  προστεθήσεται αυτοίς». Το άγχος και η επίπονη προσπάθεια για την απόκτηση των υλικών αγαθών απορρίπτονται από την Εκκλησία, η οποία συνιστά: «επίρριψον επί τον Κύριον την μέριμνα σου και αυτός σε διαθρέψει».
Ο Χριστός σήμερα με τη συμπεριφορά του μας δίδαξε πως πρέπει να προηγούνται οι πνευματικές ανάγκες και τα ενδιαφέροντα  έναντι των υλικών. Γι’ αυτό πρώτα διδάσκει το λαό και μετά κάνει τι θαύμα και τους δίνει να φάνε.
Ο λόγος του Χριστού προς τους μαθητές : «δότε αυτοίς υμείς φαγείν» απευθύνεται και σε μας σήμερα. Η ευθύνη για την αντιμετώπιση της πείνας πέφτει σε μας τους χριστιανούς. Και όσο πιο συνειδητά μετέχουμε στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας δηλ. γινόμαστε ευχαριστιακοί, τόσο πιο υπεύθυνη στάση και συμπεριφορά δείχνουμε απέναντι στους πεινώντας συνανθρώπους μας.
            Και η ευχαριστιακή αυτή τροφή αποτελεί ένα πρώτο βήμα για να περιορίσουμε και, γιατί όχι να εξαλείψουμε, τις ποικίλες  μορφές του κακού μέσα στον κόσμο.


π. γ. στ.

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Ο ασπασμός της Παναγίας.


μωυσης

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης

  Πλησιάζει ξανά η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όλοι οι πιστοί ετοιμάζονται να πανηγυρίσουν λαμπρά τη μεγάλη θεομητορική πανήγυρη.
Η μνήμη της είναι ιερή, θαυμαστή, εξαίσια και συγκινητική. Εορτή θαυμάσια, δοξασμένη, υπέροχη και λαοφίλητη. Οι πιστοί χαίρονται, παρότι πρόκειται για την κοίμηση της Θεοτόκου, για μετάσταση αγαπητού προσώπου. Χαίρονται που η προστάτισσά τους, η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων, ανέρχεται στους ουρανούς για να πρεσβεύει διηνεκώς υπέρ σύμπασας της πάσχουσας ανθρωπότητος.
Φαίνεται αντιφατικό το σχήμα. Χαρά στη νεκρώσιμη έξοδο; Πρόκειται για χαροποιό πένθος και χαρμολύπη, για την ασκητική και νηπτική γραμματεία. Οι λυπητεροί ύμνοι γίνονται χαροποιοί. Η κηδεία μετατρέπεται σε πανηγυρική εορτή. Φαίνεται παράδοξο εξωτερικά και με πρώτη ματιά. Αν εμβαθύνει κανείς, θα παρατηρήσει ότι πρόκειται για θεϊκή ενέργεια, για θαυματουργό γεγονός. Ο Υιός της Αειπαρθένου Μαρίας με τον θάνατό του νίκησε τον θάνατο. Τα δάκρυα του πένθους, της θλίψης και της στενοχώριας μεταβλήθηκαν σε δάκρυα χαράς, ευφροσύνης, αγαλλιάσεως και ελπίδος. Παραμυθεί η Θεοτόκος τους φίλους της, τους χαρίζει ωραίους λογισμούς, αισιόδοξη σκέψη, γλυκιά παρηγοριά. Η Παναγία μετέβη σε καλύτερη, ανώτερη και ωραιότερη ζωή.
Ήταν αδύνατο ο σκοτεινός Άδης να φυλακίσει την Πανυπέραγνη μητέρα του Εμμανουήλ, τη γεννήσασα τον Φωτοδότη Χριστό, τον ήλιο της δικαιοσύνης, τον εωθινό αστέρα. Έτσι ο θάνατός της έγινε πύλη της ζωής και του φωτός. Οι πιστοί προσκυνώντας με ευλάβεια τις θαυματουργές θεομητορικές εικόνες λαμβάνουν χάρη και χαρά, κουράγιο και άνεση, ενίσχυση και δύναμη. Τα δάκρυα των πιστών είναι καρδιακά, άκοπα, γλυκά. Δάκρυα χάρης και χαράς, ευχαριστίας και ευγνωμοσύνης, παρακλήσεως και θερμής ικεσίας. Ο ελληνικός λαός είναι θεοτοκοφιλής. Οι λυπηρές εξαιρέσεις παντού και πάντοτε υπάρχουν.
Οι ταπεινοί και ευλογημένοι προσκυνητές των εικόνων της Παντάνασσας καταθέτουν τον πόνο τους, το πρόβλημά τους, το αίτημά τους, τη δυσκολία τους. Η πονεμένη μητέρα Παναγία τους δέχεται όλους, τους ακούει, τους παρηγορεί, τους σφουγγίζει ιδρώτες και δάκρυα, τους ασπάζεται, τους εγκαρδιώνει. Πόνεσε η Πανάχραντη πολύ και γνωρίζει να συμπονά, να συντρέχει, να δέεται συνεχώς. Μονές, εκκλησίες, εκκλησάκια, προσκυνητάρια, θυμίζουν τη χάρη της. Άπειρα τα αφιερώματα δεήσεων. Πλούσια τα δώρα ευχαριστιών. Εικόνες μουλιασμένες στο δάκρυ των ευλαβών προσκυνητών. Κάποτε δακρύζει και η ίδια η εικονιζόμενη Μεσίτρια και Πρέσβειρα όλων των πιστών. Η κάθε εικόνα της έχει μια ιδιαίτερη ιστορία κι ένα ξεχωριστό, χαρακτηριστικό όνομα.
Η μορφή της Παναγίας μένει πάντοτε σεμνή, σοβαρή, σιωπηλή, συνετή και σεβάσμια. Μιλά όμως κι έτσι, με την πλούσια χάρη της, την καθαρότητά της, την ταπείνωσή της. Κρύβει στο ιερό πρόσωπό της ένα υπέροχο ήθος. Δίνει χαρά δίχως να γελά και να αστειεύεται, κηρύττει δίχως λόγια, αλλά με το βιωμένο της παράδειγμα, διδάσκει με την ίδια την ωραία ζωή της. Δίνει αυτό που έχει: αγάπη, υπομονή, υπακοή και καλοσύνη. Νομίζει ο προσκυνητής ότι κάτι του λέει προσωπικό η εικόνα. Αισθάνεται μέσα του να σκιρτά η λησμονημένη αθωότητα, η παιδική λιτότητα, η καρτερικότητα στους πόνους. Ένας άλλος τρόπος ζωής που ανέθρεψε πολλές γενιές με μεγάλες δυσκολίες. Στον εφετινό εορτασμό της ας ασπασθεί όλους τους προσκυνητές της, για να μην αποκάμουν και απογοητευθούν.
Πηγή:makthes.gr

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Η συμπεριφορά μας έναντι των αδελφών μας. Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Η συμπεριφορά μας έναντι των αδελφών μας
Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής
Ζ' Ματθαίου (Ρωμ. ΙΕ΄ 1-7)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης

Όσο ο πιστός Χριστιανός βιώνει την Πίστη που εξ΄αρχής κατέχει η Εκκλησία μας, τόσο και συνειδητοποιεί όι η ζωή του οφείλει να Χριστοποιείται μέχρι και τις τελευταίες λεπτομέρειες.
Και όσο περισσότερο μελετά τα βιβλικά κείμενα, όλο και περισσότερο κατανοεί ότι στην πνευματική ζωή και στην κοινωνία της αγάπης, δεν μπορούν κάποια πράγματα να χαρακτηρίζονται ως λεπτομέρειες, αφού ο λόγος του Θεού είναι ξεκάθαρος, ακόμα και στην ορθή αντιμετώπιση των αδύναμων αδελφών.
Αλλά ας περάσουμε στο Αποστολικό μας ανάγνωσμα το οποίο κάνει λόγο για τη συμπεριφορά που πρέπει να δείχνουμε στις διάφορες αδυναμίες και στα ασθενήματα των αδελφών.
Όσοι λοιπόν είμαστε πνευματικώς δυνατοί στην Πίστη και στις αρετές, γράφει ο Απ. Παύλος, έχουμε χρέος να είμαστε συμπαθείς και επιεικείς. Να ανέχονται δηλ. οι πιστοί με υπομονή και μακροθυμία τους αδύνατους εν Χριστώ αδελφούς, οι οποίοι, δίχως οι ίδιοι να το θέλουν, υστερούν και παρουσιάζουν στη ζωή τους μικρά ή και μεγάλα ελαττώματα. Ελαττώματα, τα οποία κουράζουν τόσο τους ίδιους, όσο και τους άλλους και μάλιστα την Εκκλησιαστική σύναξη.
Ο Απόστολος κάνει λόγο στο σημείο αυτό για τις εσφαλμένες ιδέες μερικών πιστών, ως προς τη διάκριση των τροφών, τις ημέρες και τις ποικίλες εορτές. Αυτό συνέβαινε διότι δεν υπήρχε το επίπεδο και η πνευματική ωρίμανση στις ψυχές αυτές που σκανδαλίζονταν χωρίς να υφίσταται λόγος και έτσι με τα σχόλια, τις συζητήσεις και την εν γένει συμπεριφορά τους, ενοχλούσαν τους ώριμους στην Πίστη με αποτέλεσμα να έρχεται η ταραχή, εκεί που θα έπρεπε να βασιλεύει η ειρήνη.

Βεβαίως, σήμερα δεν υφίσταται τέτοιο θέμα στην Εκκλησία μας, αφού προϊόντος του χρόνου, τα δευτερευούσης και ακόμη μικροτέρας σημασίας θέματα, τακτοποιούνται και η Χάρις του Θεού διευθύνει το σκάφος της Εκκλησίας, παρά τους εξωτερικούς κλυδωνισμούς και τις εσωτερικές ταραχές που κατά διαστήματα εμφανίζονται, και τούτο για να φαίνεται και το ανθρώπινο στοιχείο.
Εκείνο όμως το οποίο θα πρέπει απ΄ όλους μας να προσεχθεί, είναι όχι τόσο ο παλαιός καρπός που ο καιρός τον μαραίνει, όσο η ρίζα η οποία πάντοτε υφίσταται και αν δεν ξεριζωθεί, οπωσδήποτε θα καρποφορεί τις αδυναμίες που κουράζουν και ταράζουν.
Αδυναμίες όπως την ιδιορρυθμία, την ιδιοτροπία, την κακή συνήθεια, τις απαιτήσεις που έχουν πολλοί και όντως γίνονται αιτία σκανδάλου. Να προσθέσουμε δε την καχυποψία και την στενοκαρδία και τόσα άλλα και άλλα ψυχικά και πνευματικά ελαττώματα, τα οποία όταν δεν προσεχθούν και αρχίσουν ως κισσός να αναρριχώνται στο δέντρο, είναι ικανά να καταπνίξουν και την ευγενέστερη προσπάθεια μέσα στην ενοριακή κοινότητα, μέσα στην οικογένεια, μέσα στο χώρο της εργασίας, παντού μα παντού;
Και αυτό είναι μια μεγάλη πραγματικότητα, τα ελαττώματα δηλ. των άλλων αδελφών, για το οποίο συχνά ερεθιζόμαστε, στενοχωρούμεθα και κάποιες φορές αγανακτούμε, με αποτέλεσμα να χαίρεται ο κακός και να φαίνεται προς τους έξω ότι οι πιστοί αδυνατούν να μονοιάσουν.
Αλλά εδώ χρειάζεται, αδελφοί μου, η προσοχή, και εδώ θα φανεί εάν διαθέτουμε καρπούς αρετής και Ορθόδοξη – ταπεινή πνευματικότητα. Στα σημεία αυτά των «αδυναμιών» θα αποδείξουμε πρωτίστως στους εαυτούς μας εάν είμαστε «δυνατοί». Διότι το να συμπεριφέρεσαι με ευγένεια όταν ο άλλος δείχνει λεπτότητα και κάποια ανωτερότητα, είναι εντελώς φυσιολογικό και αλοίμονο εάν και τότε βγάζαμε τα «αγκάθια της άμυνας ή της επιθέσεως».
Το θέμα έγκειται σε άλλο επίπεδο. Όταν δηλ. ο άλλος είναι είτε προκατειλημμένος, είτε λόγω αδυναμίας δυσκολεύεται να εννοήσει ορισμένα πράγματα, και δείχνει από ενοχλητική έως και απαράδεκτη συμπεριφορά, τόσο κατά κόσμον όσο και κατά Χριστόν. Τότε είναι που στην πράξη θα αποκαλυφθεί η αυθεντική χριστιανική δύναμη της μακροθυμίας, της γαλαντοσύνης, της πνευματικής οικοδομής και κυρίως της αγάπης, η οποία εν προκειμένω «καλύψει πλήθος αμαρτιών» (Ιακ. Ε' 20).
Όσο και αν φαίνεται ως λεπτομέρεια της πνευματικής μας ζωής, η ανεκτική έως και αυτή η εν Χριστώ συμπαθής και αγαπητική συμπεριφορά μας (που τελικώς είναι και το ζητούμενο) έναντι των αδελφών που παρουσιάζουν αδυναμίες, αποτελεί τεράστιο θέμα και θα λέγαμε σημείο αναφοράς.
Σημείο αναφοράς και σήμα κατατεθέν. Και τούτο διότι το όλο κεφάλαιο συνδέεται άμεσα με τον ίδιο τον Κύριό μας, που αποτελεί και το αιώνιο πρότυπό μας.
Εάν προσέξουμε το βιβλικό κείμενο στη συνέχεια, θα δούμε ότι ως παράδειγμα για την όλη μας συμπεριφορά προβάλλεται ο Κύριος Ιησούς. Γι' αυτό και με ένα μοναδικό τρόπο ο κήρυκας της Οικουμένης παρουσιάζει την υπομονή και την αγάπη του Χριστού στο δύσκολο αγώνισμα που μας περιμένει. Αυτό δε το αιώνιο παράδειγμα μας το υπενθυμίζει τρεις φορές μάλιστα, μέσα σε λίγους στίχους.
Είναι όντως συγκλονιστικό να συνειδητοποιούμε ότι ο Κύριος «ούχ εαυτώ ήρεσεν», δεν ζήτησε δηλ. όσα θα του άρεσαν και όσα του ήταν ευχάριστα. Αλλά με υπομονή ανεξάντλητη υπέμεινε τους ονειδισμούς και τα υβριστικά λόγια των σταυρωτών Του. Γι' αυτό και στη συνέχεια από το αποκαλυπτικό παράδειγμα του Θεανθρώπου, περνά στη διδασκαλία των πιστών και με αγάπη τους συνιστά «το αυτό φρονείν εν αλλήλοις κατά Χριστόν Ιησούν». Να έχετε δηλ. τα αυτά, τα ίδια φρονήματα μεταξύ σας, ώστε να διατηρείστε σε ευλογημένη ομόνοια μεταξύ σας, κατά το θέλημα του Θεού.
Αλλά πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει διαφορετικά, αφού τα μέλη της Εκκλησίας, σε κάθε Ευχαριστιακή σύναξη κοινωνούν αυτόν τον ίδιο Κύριο Ιησού;
Ό,τι λοιπόν έκανε Εκείνος, πρέπει να μας διδάσκει και να μας προσαρμόζει και καθοδηγεί στον όμορφο δρόμο της συγχωρητικότητας και της αδελφικής κοινωνίας.
Και κλείνει το Ανάγνωσμα με την προτροπή «διό προσλαμβάνεσθε αλλήλους, καθώς και ο Χριστός προσελάβετο υμάς»!
Λόγια θεόπνευστα που χαράσσονται μέσα στην καρδιά αυτών που διψούν την κατά Χριστόν ζωή. Και, οπωσδήποτε, αυτό που χαρίζει ανυπολόγιστη δύναμη για να συνεχίσουμε την οδό της αγάπης είναι η μεγάλη πραγματικότητα ότι ο Χριστός δεν μας αποδοκίμασε, αν και είμαστε σε μεγάλο βαθμό ένοχοι. Δεν μας εδίωξε, ούτε και μας απομακρύνει από κοντά Του. Και αποτελεί μεγάλη δογματική αλήθεια ότι ο Χριστός εβάστασε τα αμαρτήματά μας, τις αστοχίες μας και τα εγκλήματά μας επάνω στο Σταυρό Του, ώστε με το αίμα Του να μας εξιλεώσει.
Ναι. Είναι αλήθεια. Τον Κύριο, κρεμασμένο επάνω στον Σταυρό, δεν τον κρατούσαν τα καρφιά, αλλά η Αγάπη Του για εμάς. Τον καθένα από εμάς...
Χρειάζεται άραγε μετά από αυτή την Αποστολική διδασκαλία να θέτονται ερωτήματα για το εάν και κατά πόσον οφείλουμε να δείχνουμε αγάπη που εκφράζεται με το να βαστάζουμε τα ασθενήματα των αδύναμων αδελφών; Ή χρειάζεται να τονίσουμε ότι όπως εμείς με τον μεγεθυντικό φακό βλέπουμε τα δήθεν ασθενήματα και τις αδυναμίες των αδελφών μας, έτσι και κάποιοι άλλοι παρατηρούν τα όντως δικά μας ασθενήματα και τις μεγάλες μας αδυναμίες;
Αλλά και μόνο η τελευταία αυτή διαπίστωση είναι ικανή να μας κάνει ώστε στην ψυχή μας να ανθίσει η Αγάπη και να καρποφορήσει όλους της τους καρπούς.
Αγαπητοί μου. Το να προτιμά κανείς ακόμα και να αδικηθεί για να βοηθήσει τον αδελφό του, το να δείχνει δηλαδή στην πράξη την Αγάπη του Ιησού, αυτό αποτελεί μια πράξη που δεν πειθαρχεί στους κανόνες της λογικής και της «κοινωνικής αριθμητικής».
Αγάπη διαιρούμενη, πολλαπλασιάζεται. Και όσο περισσότερο τη μοιράζεσαι, τόσο και πληθαίνει. Και επίσης όσο σπάταλα την προσφέρεις, τόσο πλουσιοπάροχα επανέρχεται μέσα στην καρδιά σου.
Ας δοκιμάσουμε λοιπόν στην πράξη αυτά τα «ανώτερα Μαθηματικά» και θα διαπιστώσουμε στην πράξη πλέον πόσο εύκολα ομορφαίνει η ζωή μας και πόσο απαστράπτει η Εκκλησία μας, όχι βεβαίως από τον υλικό πλούτο (που πολλές φορές αποτελεί μεγάλο πειρασμό), αλλά τον πνευματικό. Τον πλούτο των παιδιών της.

Αμήν.

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος
πηγή

Παρασκευή, 9 Αυγούστου 2013

Χειροτονία διακόνου στην Ιθάκη - Αρχιερατική Θεία Λειτουργία

Κατά τη διάρκεια της παραμονής της Ιεράς εικόνος της Παναγίας της Καθαριωτίσσης στον Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου στο Βαθύ της Ιθάκης, σήμερα το πρωί τελέσθηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου. Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τελέσθηκε η εις διάκονον χειροτονία του Διονυσίου Μανιά, ο οποίος πρόκειται να διακονήσει την Ιερά Μητρόπολη Λευκάδος και Ιθάκης άνευ μισθολογικής αποδοχής. Ο π. Διονύσιος είχε υπηρετήσει για 20 έτη στο Ναυτικό, τα τελευταία 6 χρόνια εργαζόταν ως κουρέας και σήμερα ήρθε η ευλογημένη ώρα να εκπληρώσει τον παιδικό του πόθο και σκοπό. Άξιον αναφοράς είναι ότι για πολλά χρόνια είχε να τελεστεί χειροτονία διακόνου στην Ιθάκη. Στη Θεία Λειτουργία συλλειτούργησαν μαζί με τον σεπτό Ποιμενάρχη της Λευκάδος και της Ιθάκης, ιερείς και διάκονοι από την Λευκάδα, την Ιθάκη και την αρχιεπισκοπή Αθηνών. Στα ιερά αναλόγια έψαλλαν οι προσκεκλημένοι ιεροψάλτες εκ Πατρών Σπυρίδων Κασπίρης και Παναγιώτης Καρασπήλιος. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος κ. Θεόφιλος επήνεσε τον προϊστάμενο του Μητροπολιτικού Ναού και Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καθαρών για την άψογη οργάνωση όλων των λατρευτικών εκδηλώσεων. Μετά το πέρας της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας κλήρος και λαός ευχήθηκαν στο νέο διάκονο και στη συνέχεια παρατέθηκε πλούσιο εκκλησιαστικό κέρασμα σε όλους στο πνευματικό κέντρο του Ιερού Ναού.






























Η Εικόνα της Καθαριωτίσσης μετά από 60 χρόνια στο Βαθύ της Ιθάκης (ΦΩΤΟ)

vathi1
Για την Romfea.gr, Μιχαήλ Ζαφείρης
Με αφορμή την συμπλήρωση 60 ετών από τον καταστροφικό σεισμό του 1953 πραγματοποιήθηκε στην Νήσο Ιθάκη, μετά πάσης θρησκευτικής λαμπρότητος, η κάθοδος της εικόνος της Υπεραγίας Θεοτόκου Καθαριωτίσσης από την Ιερά Μονή, στην οποία φυλάσσεται, στο Βαθύ της Ιθάκης.
Την εικόνα συνόδευαν από την Ιερά Μονή, ο καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Καθαρών Αρχιμ. π. Σεβαστιανός Μόσχος, ιερείς από το νησί της Ιθάκης και πλήθος κόσμου.
Η Υποδοχή της Ιεράς Εικόνος έγινε στο Δημαρχείο της Νήσου, υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου.
Στην υποδοχή επίσης συμμετείχαν ιερείς από το νησί της Λευκάδος και από την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, ο Δήμαρχος του νησιού και το πολεμικό ναυτικό.
Στη συνέχεια η εικόνα μεταφέρθηκε με λιτανευτική πομπή στον Μητροπολιτικό Ναό της Ιθάκης όπου τελέσθηκε Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός.
Μετά το πέρας του Αρχιερατικού Εσπερινού παρατέθηκε μοναστηριακή τράπεζα. Η εικόνα θα μείνει στον Μητροπολιτικό Ναό μέχρι και την Κυριακή όπου θα επιστρέψει και πάλι στην μονή.
Κάθε έπαινος αξίζει στον καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Καθαρών και προϊστάμενο του Μητροπολιτικού Ναού Εισοδίων της Θεοτόκου Ιθάκης π. Σεβαστιανό Μόσχο για την άψογη οργάνωση των λατρευτικών εκδηλώσεων.
vathi01
vathi0
vathi2
vathi03
vathi3
vathi3